Les Enfants du Paradis

🇬🇧For english click here

Overweldigend, er is geen ander woord voor het Trio à cordes opus 105 (1944) van de Franse componist Florent Schmitt. Een strijktrio met zo'n unieke lyriek en zulke rijke harmonieën hoor je niet vaak, het werk stroomt over van expressie en romantiek. Het impressionisme voorbij.

De flamboyante Florent Schmitt (1870-1958) was afkomstig uit Lotharingen en werd op handen gedragen door zijn vrienden Schönberg en Milhaud. Hij was een uitgesproken inspiratiebron voor Stravinski (Sacre du Printemps!) en Messiaen. In het Parijs van de jaren ’10 was hij samen met Ravel, Klingsor, Stravinski en andere gelijkgestemden lid van het anarchistisch kunstenaarsgenootschap ‘Les Apaches’. Vanaf die tijd stelt hij zijn leven in dienst van de muziek, wars van welke heersende muziekstroming dan ook.

Er is geen geldige reden om het strijktrio uit 1944 geen prominente plaats op het concertpodium te geven, of het zou moeten zijn dat het berucht lastig is om uit te voeren. Er bestaat zelfs geen moderne opname van; slechts twee elpees zijn er gemaakt, door Trio Pasquier in 1947 en door Trio Albert Roussel rond 1985. Vandaar dat we met Prisma nu druk doende zijn om het op cd uit te brengen in het voorjaar van 2021.

In dit programma - en op de cd - combineren wij de muziek van Florent Schmitt met ‘La muse ménagère’ (‘De huishoud-muze’) van Darius Milhaud (1892-1974). Het is een cyclus van 15 karakterstukken die Milhaud in dankbaarheid schreef voor zijn vrouw Madeleine. Milhaud kampte levenslang met een zwakke gezondheid, die hem uiteindelijk in een rolstoel deed belanden, en werd door zijn vrouw, die zelf een gevierd actrice en librettist was, liefdevol verzorgd. Uit de miniaturen komt vooral intimiteit, genegenheid en een vleug ironie naar voren. Hoewel de titels heel specifiek spreken van ‘Le chât’, ‘Le fils peintre’ of ‘Lectures nocturnes’ zijn het zeker geen letterlijk op muziek gezette situaties. De taal is abstract en de luisteraar kan er zijn/haar eigen gedachten en associaties bij hebben. De suite is oorspronkelijk voor piano geschreven en wij vonden het mooi en toepasselijk om de bewerking voor strijktrio toe te vertrouwen aan vier dierbaren van onszelf; echtgenoten, partners en andere familie. Zo krijgen de werken een extra persoonlijke laag en vormen wij met zijn allen één groot muziek-huishouden.


Darius Milhaud (1892-1974) Suite ‘La muse ménagère’ (1944) De bewerkingen van de oorspronkelijke pianosuite zijn gemaakt door: Bob Gilmore, Tim Kliphuis, Petra Griffioen en Marijn van Prooijen

Florent Schmitt (1870-1958) Trio à cordes op. 105 (1944)


Tegelijkertijd deze beide werken verscheen de beroemde film 'Les Enfants du Paradis’ van Marcel Carné, op een script van Jacques Prévert. Het is een hommage aan de wereld van het theater, zoals het trio van Schmitt kan worden gezien als een hommage aan de muziek, en de suite van Milhaud als een hommage aan de liefde. Samen zetten ze een beeld neer van blijvende inspirerende krachten ten tijde van grote ontreddering.


Een impressie van „La muse ménagère" van Milhaud:



Contact       © Michiel Weidner 2020